Τελικά θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα;

  • 0
Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την περίφημη εξαγγελία του υπουργού οικονομικών, την διανθισμένη με περισσή βερμπαλιστική ντεμί γκλας και τυμπανισμούς στο στήθος, ώστε να μασκαρευτεί το ψεύδος και η ξετσιπωσιά της κυβέρνησης, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω μερικές σκέψεις που πλανώνται στο μυαλό μου.

Είναι γνωστή η απαράμιλλη ρητορική δεινότητα και πολιτική οξυδέρκεια του αντιπροέδρου, στοιχεία που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν κάθε άτομο που φιλοδοξεί να προσφέρει στον τόπο του μέσω της πολιτικής. Αυτά τα στοιχεία συνδυαζόμενα με μετριοπάθεια και ειλικρίνεια, συνθέτουν, κατά τη γνώμη μου, τον ιδανικό ηγέτη. Ο υπουργός οικονομικών, κατέχει τα τρία εκ των τεσσάρων χαρακτηριστικών, ενώ δυστυχώς, εγκαλείται για το τέταρτο. Έχω την εντύπωση ότι δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω πάνω στο συγκεκριμένο προβληματισμό, καθώς όσοι παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις θα έχουν καταλάβει σε τι αναφέρομαι. Άλλωστε, ο αντιπρόεδρος, ακολουθεί μια πεπατημένη από την οποία ελάχιστοι πολιτικοί έχουν καταφέρει να ξεφύγουν. Αυτό που πραγματικά ενοχλεί εμένα προσωπικά είναι ότι χρησιμοποιεί όλα τα πλεονεκτήματα που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τον πολιτικό κουρνιαχτό, προς υπεράσπιση της πεπατημένης και όχι προς υπεράσπιση των συμπατριωτών του. Έχω την ανάγκη να πιστεύω, ότι οι αρχικές προθέσεις είναι αγνές και εκπορεύονται από την ανάγκη της προσφοράς προς το συνάνθρωπο και όχι από την προσωπική φιλοδοξία. Το παράδοξο είναι ότι κάπου στην πορεία εκφυλίζονται οδηγώντας σε αποτελέσματα που μάλλον βλάπτουν παρά ωφελούν, και θα εξηγηθώ αμέσως. Ο αντιπρόεδρος θέλησε να διαπραγματευτεί μια πολιτική λύση στο πρόβλημα της απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους και αυτό πιστώνεται στα υπέρ του. Σε αυτές τις περιστάσεις όμως, υπάρχει πάντοτε το σοβαρό ενδεχόμενο η διαπραγμάτευση να μην οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα και τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της αποτυχίας. Δυστυχώς, το ράπισμα που δέχτηκε η πρόταση του αντιπροέδρου είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να βρεθεί σε ακόμα δυσμενέστερη θέση από αυτή που βρισκόταν πριν τη διαπραγμάτευση. Η άτακτη υποχώρηση και παράδοση άνευ όρων έφερε την κυβέρνηση σε κατάσταση απόλυτου πανικού. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη είναι η εκδήλωση του πρωτόγονου ενστίκτου υποταγής/εξουσίας. Μη υπολογίζοντας λοιπόν το κοινωνικό κόστος, υπό το κράτος του τρόμου, και αφού έχει αποδειχτεί ανίκανη ή αδύναμη να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, και να εμπεδώσει το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, καθώς όλο το πολιτικό προσωπικό που έβλαψε τη χώρα έχει διαφύγει των πολιτικών, ποινικών και αστικών ευθυνών, φέρνει στην επιφάνεια ένα από τα πιο ξεδιάντροπα σχέδια που έχουν παρουσιαστεί ποτέ. Ένα οικονομικό σχέδιο που χαρακτηρίζεται από πολιτική αγυρτεία και αναλγησία, αφού, όχι μόνο δε λαμβάνει υπόψη του την οικονομική δυνατότητα κάποιου να ανταπεξέλθει σε αυτό, αλλά τον απειλεί ότι στην περίπτωση αδυναμίας ανταπόκρισης, για οποιοδήποτε λόγο, θα του διακόψει την πρόσβαση σε ένα από τα βασικότερα κοινωνικά αγαθά, τον ηλεκτρισμό. Η θρασύτητα της κυβέρνησης όμως δε σταματά εκεί. Σε μια προσπάθεια προληπτικού κατευνασμού των αντιδράσεων, αναφέρει ψευδώς ότι η δημοσιονομική επιβάρυνση στην οικονομία θα είναι μηδενική, αφού ο στόχος εσόδων παραμένει ο ίδιος. Μα, είναι λογικός αυτός ο συλλογισμός θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Αναζητούσαμε 54 δις ευρώ και με το νέο μέτρο θα εισπράξουμε το ίδιο ποσό. Το ψεύδος πού έγκειται λοιπόν; Ο στόχος εσόδων τέθηκε με βάση την πρόβλεψη για συγκεκριμένο ΑΕΠ. Αφού το ΑΕΠ συρρικνώνεται πέρα από την αρχική εκτίμηση, τα έσοδα εκ των πραγμάτων θα είναι επίσης συρρικνωμένα. Εμείς διατηρώντας το στόχο των εσόδων στο ίδιο επίπεδο, σε απόλυτο αριθμό, επιφέρουμε πρόσθετη επιβάρυνση στην οικονομία ως ποσοστό του ΑΕΠ. Φέρω ένα απλό παράδειγμα ώστε να γίνω κατανοητός. Έστω ότι το ΑΕΠ προβλέπεται να κλείσει στο 10 κι εμείς ευελπιστούμε από αυτά να εισπράξουμε τα 2. Τελικά το ΑΕΠ κλείνει στο 9, αλλά εμείς διατηρούμε το στόχο των εσόδων στο 2. Σε απόλυτους αριθμούς η επιβάρυνση φαίνεται να είναι μηδενική. Ως ποσοστό του ΑΕΠ όμως, θα έχουμε μια επιπλέον δημοσιονομική επιβάρυνση της τάξης του 2% καθώς τα έσοδα επί του νέου συρρικνωμένου ΑΕΠ θα είναι αυξημένα. Ένα δεύτερο στοιχείο το οποίο χάνεται μέσα στις θεωρητικοποιήσεις του κώλου που μόνο ηλιθίους μπορούν να πείσουν, είναι το στοιχείο της έμμεσης απομύζησης των αποταμιεύσεων. Η κυβέρνηση, μέσω αυτού του τέλους, βρήκε τρόπο ώστε να φορολογήσει τις καταθέσεις. Μα πως; Μήπως είσαι υπερβολικός; Θα μου πεις. Θα εκθέσω το συλλογισμό μου κι εσύ μπορείς να βγάλεις τα συμπεράσματα σου. Η κυβέρνηση έδειξε εξ αρχής την πρόθεση της να φορολογήσει τις καταθέσεις, αλλά ο πανικός που επέφεραν οι διαρροές που υπονοούσαν, εμμέσως πλην σαφώς, αυτή (την πρόθεση), είχε ως αποτέλεσμα την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Αυτή η σκέψη όμως ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό των ιθυνόντων. Το σχέδιο που σκαρφίστηκαν λοιπόν είναι οι κεφαλικοί φόροι, με το πρόσχημα του κατεπείγοντος, αλλά και το περιτύλιγμα της προσωρινής εφαρμογής. Τι αποτέλεσμα έχουν τα συγκεκριμένα μέτρα; Όταν επιβάλεις σε κάποιον έναν κεφαλικό φόρο, γνωρίζοντας ότι, πιθανώς, δε μπορεί να στον αποδώσει, ευελπιστείς αυτός να στραφεί προς το οικείο περιβάλλον του προς αναζήτηση ρευστότητας. Το περιβάλλον του, θα αντλήσει τα επιπλέον κεφάλαια από τις αποταμιεύσεις του, ώστε να βοηθήσει το μέλος της οικογένειας που βρίσκεται σε αδυναμία, καθώς είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα οι οικογενειακοί δεσμοί είναι αρκετά ισχυροί. Έτσι πετυχαίνεις και να αφήσεις τυπικά ανέγγιχτες τις καταθέσεις και να αντλήσεις έσοδα από αυτές. Η ξεδιαντροπιά κάθε άλλο παρά συνοψίζεται στα παραπάνω. Η κυβέρνηση τολμά να προτάξει ως ηθικά αντισταθμίσματα του νέου επαχθούς μέτρου, την περικοπή ενός μισθού, από την ηγεσία της τοπικής αυτοδιοίκησης, τους βουλευτές και την πολιτειακή ηγεσία, αλλά και την ενδεχόμενη συνεννόηση με το εφοπλιστικό κεφάλαιο της χώρας, ώστε αυτό να συμβάλλει στο βαθμό που του αναλογεί στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Μα δεν ντρεπόσαστε λιγάκι λέω εγώ; Δεν έχετε ίχνος τσίπας πάνω σας; Δημιουργήσατε αυτό το φαύλο κράτος, εκμαυλίσατε και τον τελευταίο Έλληνα πολίτη, σκυλεύσατε πάνω στο πτώμα της Δημοκρατίας και αντ’ αυτής εγκαθιδρύσατε ένα εκφυλισμένο κακέκτυπο της που μόνο φεουδαρχικό καθεστώς θυμίζει, αναδειχτήκατε από τον εγχώριο υπόκοσμο, τινάξατε στον αέρα όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, διασπαθίσατε το δημόσιο χρήμα ως εάν να ήταν κομφετί, συγκαλύψατε όλα τα μεγάλα εγκλήματα που διεπράχθησαν σε αυτό τον δύσμοιρο τόπο που είχε την ατυχία να σας γεννήσει, καταστρέψατε την εγχώρια πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή μετατρέποντας μας σε μια αναξιοπρεπή, ματαιόδοξη χώρα που έμαθε να τεμπελιάζει και να ζει με δανεικά, και ζητάτε ρε κερατάδες από τον άνεργο να συνεισφέρει στη σωτηρία της πατρίδας εκβιάζοντας τον ότι θα του κόψετε το ρεύμα; Τώρα θυμηθήκατε να συνεννοηθείτε με το εφοπλιστικό κεφάλαιο της χώρας για να συμβάλλει στην αναστήλωση της οικονομίας; Ρε, σε ποιόν τα πουλάτε αυτά; Όπως θα φορολογούσατε τις καταθέσεις του εξωτερικού, όπως θα πατάσσατε τη φοροδιαφυγή και τη μαύρη οικονομία, όπως θα αποδίδατε ευθύνες για το χάλι στο οποίο έχουμε περιέλθει, άλλο τόσο θα επιβάλλετε στο εφοπλιστικό κεφάλαιο να συνδράμει στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Τολμάτε να απειλείτε με διακοπή ρεύματος και ποινικές κυρώσεις τους αδύναμους, όταν το ίδιο το δημόσιο είναι ο μεγαλύτερος μπαταχτσής; Τολμάτε να ζητάτε από τον ηλικιωμένο που με κόπο και ιδρώτα έχτισε ένα σπίτι στο χωριό , να βάλει πλάτη, όταν τα κόμματα λυμαίνονται τον δημόσιο κορβανά έχοντας υποθηκεύσει τις, καταχρηστικά θεσμοθετημένες, μελλοντικές επιχορηγήσεις, προς σύναψη δανείων αξίας 250000000 ευρώ; Τολμάτε να επιβάλλετε φόρο επιτηδεύματος αδιακρίτως, ενώ οφείλετε στην αγορά 6 δις ευρώ, επιδεινώνοντας έτι περαιτέρω την ύφεση; Δεν είναι όμως μόνο η ηθική διάσταση του πράγματος που αιωρείται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το ετοιμοθάνατο κορμί της Ελλάδας, αλλά και η τεχνοκρατική, καθώς τα διαρκή μέτρα λιτότητα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία, και αναλύω εν τάχει τον συλλογισμό μου. Μήνες τώρα καλλιεργείται η άποψη που θέλει την περικοπή των δημοσίων δαπανών ως την θαυματουργή αγωγή που θα περιορίσει ή θα εκμηδενίσει το πρωτογενές έλλειμμα και θα μας οδηγήσει στο «ξέφωτο» των πρωτογενών πλεονασμάτων. Αυτή η ρητορική που έχει αναπτυχθεί έντονα το τελευταίο διάστημα δε δείχνει να λαμβάνει υπόψη της μια ιδιαιτερότητα που έχει η ελληνική οικονομία και αυτή είναι ότι βασίζεται κατά 70% στην ιδιωτική κατανάλωση. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ο βασικός τροφοδότης του χρήματος που κυκλοφορεί στην αγορά είναι το ίδιο το κράτος. Ένα μέρος λοιπόν του αρχικού κεφαλαίου, το οποίο σε μεγάλο βαθμό έχει προκύψει από δανεισμό, ανακυκλώνεται στην Ελληνική αγορά μερικές φορές, έως ότου «εξατμιστεί» λόγω των επιτοκίων, ενώ ένα άλλο χάνεται στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα δεν ισχύει ότι ο ιδιωτικός τομέας συντηρεί τον δημόσιο, όπως επιμελώς καλλιεργείται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, αλλά ο δημόσιος συντηρεί το μεγαλύτερο κομμάτι του ιδιωτικού. Αν λοιπόν προβείς σε περικοπή των δημοσίων δαπανών, είτε σε επίπεδο λειτουργικών εξόδων, είτε σε επίπεδο εξόδων μισθοδοσίας, καταλήγεις να αφαιρείς κεφάλαιο από την ιδιωτική κατανάλωση, συμβάλλοντας έτσι στην ύφεση. Και τι προτείνεις δηλαδή; Να εξακολουθούμε να ζούμε με δανεικά; Θα πρέπει να μας καταστεί σαφές ότι η οικονομική μας σωτηρία δεν περνάει αποκλειστικά από το χέρι μας. Ζούμε σε ένα νεοφιλελεύθερο περιβάλλον το οποίο πνίγεται στα χρέη και αρνείται να επενδύσει. Το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και διατηρείται στη ζωή με ενέσεις αδρεναλίνης από την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Όσο αρνούνται οι Ευρωπαίοι να αναγνωρίσουν το πρόβλημα ώστε τελικά να το αντιμετωπίσουν στη ρίζα του, ματαιοπονούν. Μια γενναία επανακεφαλαιοποίηση των Ευρωπαϊκών τραπεζών είναι εκ των ων ουκ άνευ, αν επιθυμούμε να διαβούμε το Ρουβίκωνα. Η επανακεφαλαιοποίηση φυσικά δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς οι τράπεζες να προσφέρουν στους φορολογούμενους πολίτες μέρος των μετοχών τους, σε αντάλλαγμα. Η επιλεκτική αναδιάρθρωση μεγάλου μέρους του Ευρωπαϊκού δημοσίου χρέους θα πρέπει να είναι το δεύτερο σημαντικό βήμα. Δε μπορεί κάποιος να αναλαμβάνει μόνο θεωρητικά το ρίσκο μιας επένδυσης κατά το σχήμα: ιδιωτικοποίηση κερδών/κρατικοποίηση ζημιών. Αν συμβαίνει αυτό δεν υπάρχει κανένας λόγος να πωλείται το χρήμα με επιτόκιο μεγαλύτερο αυτού που ορίζει η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Το τρίτο βήμα δε μπορεί να είναι άλλο από την ομοσπονδιοποίηση και σύσταση υπουργείου οικονομικών της Ευρωζώνης. Αυτό θα εξασφαλίζει την ανακατανομή των πλεονασμάτων κατά τέτοιο τρόπο ώστε κανένα κράτος μέλος να μην αποκλίνει δημοσιονομικά από το μέσο όρο. Καλά όλα αυτά, εμείς πως σωζόμαστε τώρα; Αναγνωρίζω ότι τα παραπάνω βήματα χρειάζονται μεγάλο χρόνο ώστε να λάβουν χώρα οι απαραίτητες ζυμώσεις, και εμείς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Δε θα μασήσω τα λόγια μου. Η Ελλάδα κατά την άποψη μου είναι καταδικασμένη να πτωχεύσει ούτως ή άλλως, όποια και όσα μέτρα και αν ληφθούν, καθώς έχουμε προ πολλού διέλθει το κατώφλι του ορίζοντα γεγονότων του προβλήματος, δηλαδή το όριο πέραν του οποίου δεν υπάρχει επιστροφή. Παρόλα αυτά έχω την πεποίθηση ότι δε θα αφεθούμε να πτωχεύσουμε άτακτα, γιατί αυτό θα συμπαρασύρει ολόκληρη την Ευρωζώνη στον όλεθρο, αλλά συντεταγμένα, με ένα κούρεμα χρέους της τάξης του 60-70%. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου θα είναι ραγδαία, αγγίζοντας αυτό της Βουλγαρίας ή ίσως λίγο υψηλότερο. Αν υπάρχει μια λύση που θα μπορούσε να λειτουργήσει παρηγορητικά, αμβλύνοντας τις συνέπειες της χρεοκοπίας, θα ήταν η άμεση εισαγωγή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων με εξαγωγικό χαρακτήρα που θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας. Αυτό θα αντιστάθμιζε την αφαίρεση ρευστότητας από την αγορά εξαιτίας της περικοπής των δημοσίων δαπανών και της φορολογίας, επιβραδύνοντας ταυτοχρόνως την ύφεση και μειώνοντας το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αυτά όμως έχω την εντύπωση ότι θα συμβούν αφού πρώτα απαξιωθεί το εγχώριο ανθρώπινο κεφάλαιο και όλες οι υποδομές. Είναι στιγμές που περνάει από το μυαλό μου ότι εξ αρχής το πλάνο ήταν η Ελλάδα να απαξιωθεί και να λειτουργήσει ως το δεδικασμένο πάνω στο οποίο θα βασιστεί ολόκληρος ο νέος πολιτικός σχεδιασμός του λεγόμενου δυτικού κόσμου, που θέλει τους ανθρώπους να ζουν με λιγότερα υλικά αγαθά και περιορισμένες ελευθερίες. Δε μπορεί εγώ, ένας ταπεινός άνθρωπος, να μπορώ να κάνω οικονομικές προβλέψεις που επαληθεύονται και να μη μπορούν να κάνουν οι φωστήρες της Ευρωζώνης. Είναι αδιανόητο. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο το οποίο φαίνεται εξαιρετικά ύποπτο. Στέλεχος της ανεξάρτητης Ελληνικής στατιστικής αρχής, η κυρία Ζωή Γεωργαντά, κατήγγειλε ότι για τον υπολογισμό του ελλείμματος του 2009 δεν ακολουθήθηκε η επιστημονικά ενδεδειγμένη μεθοδολογία, με αποτέλεσμα αυτό να εμφανιστεί διογκωμένο. Αυτό ακούστηκε για πρώτη φορά από τον Κύριο Σαμαρά στο Ζάππειο 1, αλλά θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η δήλωση έγινε στο πλαίσιο επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, και εις επίρρωση του οικονομικού του πλάνου. Έλα όμως που κάτι αντίστοιχο άκουσα με τα ίδια μου τα αφτιά να λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο πρώην υπουργός οικονομικών, στην εκπομπή mega Σαββατοκύριακο, τονίζοντας ότι ορισμένες δαπάνες προστέθηκαν στα έξοδα της γενικής Κυβέρνησης ενώ αυτό δε συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα, οδηγώντας έτσι, λανθασμένα, στην τεχνητή αύξηση του ελλείμματος. Αυτή η αποκάλυψη, σε συνδυασμό με το πρόσφατο ξήλωμα της ανεξάρτητης στατιστικής αρχής από τον Ευάγγελο Βενιζέλο με τροπολογία που έφερε στη βουλή, στο δικό μου το μυαλό παίρνει μεγάλες διαστάσεις και χρήζει ενδελεχούς διερεύνησης. Η καταγγελία για χειραγώγηση του ελλείμματος σε βάρος της χώρας είναι πάρα πολύ σοβαρή και θα έπρεπε να διερευνηθεί από τη δικαιοσύνη. Ελπίζω στο επόμενο διάστημα να πέσει φως στην υπόθεση.

Συνοψίζοντας. Το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας είναι προδιαγεγραμμένο. Η αυστηρή λιτότητα οδηγεί μαθηματικά στην πτώχευση και στην κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου. Αυτό που με εξοργίζει, δεν είναι η οικονομική καταστροφή, καθώς από τη φύση μου είμαι ολιγαρκής και μπορώ να ζήσω με όσα ζούσαν οι σοβιετικοί πολιτικοί κρατούμενοι στα Γκουλάγκ και με μερικά βιβλία, αλλά ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός, ο λαϊκισμός και η υποκρισία. Βλέπω ή ακούω πολιτικό να αρθρώνει λόγο και νιώθω αηδία και αποστροφή. Είναι αξιολύπητη η εικόνα ορισμένων που επιδίδονται στο να κάνουν διαπιστώσεις, να αναγνωρίζουν, δήθεν, τα λάθη τους, αλλά και το δίκαιο των αιτημάτων των πολιτών που υποφέρουν από τη φτώχεια, την ανεργία, την ανισονομία, την ανισοπολιτεία και την αναξιοκρατία, ενώ οι ίδιοι ζουν μέσα στη χλιδή και υπεράνω του νόμου. Βγάζουν ηθικοπλαστικούς λόγους, ενώ οι ίδιοι είναι βουτηγμένοι μέσα στην ανηθικότητα και τη φενάκη. Αποκηρύσσουν το λαϊκισμό και το νεποτισμό, ενώ είναι οι ίδιοι που έθεσαν τα θεμέλια τους. Ομιλούν για μεταρρυθμίσεις και επανάσταση του αυτονόητου, ενώ οι ίδιοι υπήρξαν μέρος του συστήματος που εμπόδιζε τις μεταρρυθμίσεις και διαστρέβλωνε την έννοια του αυτονόητου. Ευαγγελίζονται τη διαφάνεια και την πάταξη της διαπλοκής, ενώ οι ίδιοι τόσα χρόνια λειτουργούσαν αδιαφανώς και διαπλέκονταν στο παρασκήνιο με «εγκληματικούς» οργανισμούς. Διατυμπανίζουν τα δημοκρατικά τους αισθήματα και κόπτονται για την ελευθερία του λόγου, ενώ οι ίδιοι έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον ολιγαρχίας και ανελευθερίας. Ο πολιτικός κόσμος όζει και σήπεται. Πνίγεται μέσα στα ίδια του τα σκατά και παρόλα αυτά έχει το θράσος να διεκδικεί δάφνες μεσσία. Πόση υποκρισία ακόμα πρέπει να ανεχθούμε; Πόσες λαϊκίστικες ιαχές; Φτάνει πια! Ως εδώ και μη παρέκει. Εύχομαι κάποτε να καταφέρουμε να ωριμάσουμε πολιτικά μέσα από τη μελέτη και την πνευματική καλλιέργεια, να διαολοστείλουμε αυτούς τους ιταμούς πολιτικούς που μας κυβερνούν και να αναδείξουμε τα ηθικά στοιχεία της κοινωνίας. Να δώσουμε επιτέλους αξία στις αξίες, γιατί αν δε γίνει αυτό, δεν έχουμε καμία ελπίδα!

ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...