Η ιστορία μιας ντομάτας

  • 0
Η ντομάτα κατρακύλησε πάνω στο καρό τραπεζομάντιλο του πορτοκαλί τραπεζιού.
-Που πας; Ρώτησε το αγγούρι.
-Να μη σε απασχολεί, αποκρίθηκε η ντομάτα, εμφανώς ενοχλημένη από την αδιακρισία του ανώριμου λαχανικού.
-Από κει που πας πάντως, είναι το ψυγείο, αντιγύρισε αλαζονικά το αγγουράκι.
-Το γνωρίζω! Όταν εσύ ερχόσουν από το μανάβη, εγώ ήδη ήμουν μία εβδομάδα στο τρίτο ράφι! Δε σε ενημέρωσε το κρεμμύδι; Είπε η ντομάτα ανασηκώνοντας περιφρονητικά το κοτσάνι της.
-Τότε θα γνωρίζεις ότι ένας επικίνδυνος μύκητας χτύπησε τη φέτα Καλαβρύτων!
Η ντομάτα κοντοστάθηκε. Έστρεψε το βλέμμα της προς το αυθάδες αγγούρι, και είπε:
-Άκου να σου πω, μικρό, ξιπασμένο αγγουράκι, πριν ξαναμιλήσεις για τη φέτα, καλό είναι να πλύνεις πρώτα το στόμα σου με αλατόνερο! Δε θα επιτρέψω να συνεχίσεις να λασπολογείς τόσο ξεδιάντροπα…
-Μμμμ, και πως εξηγείς τις πρασινομπλαβί κηλίδες πάνω της; Είπε με έπαρση το αγγουράκι.
-Και ποιος στα είπε εσένα αυτά παρακαλώ;
-Ο κόσμος μιλάει στο ψυγείο! Μέχρι και στην κατάψυξη έφτασαν τα νέα! Ο ίδιος ο Μπαρμπαστάθης έδωσε συνέντευξη τύπου για το θέμα, προχθές! Μη μου πεις ότι αμφιβάλλεις για την αξιοπιστία του Μπαρμπαστάθη;
Η ντομάτα κάθισε για λίγο σιωπηλή… Ο Μπαρμπαστάθης; Αναρωτήθηκε.. Λες; Όχι, όχι, δε μπορεί…
-Και αν θες να ξέρεις, εξακολούθησε το αγγουράκι, ήταν παρόντα δύο κοτόπουλα Μιμίκος, ένα κομμάτι μοσχάρι, κιλότο, ένα παγωτό καϊμάκι, και δώδεκα παγάκια! Σχεδόν ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο δηλαδή! Μόνο ο κιμάς έλειπε που είχε συνδιάσκεψη με τον μαϊντανό και δύο κρεμμύδια, για το νέο πολυμετοχικό μπιφτέκι…
Αυτό ήταν, η ντομάτα κόντευε να εκραγεί από το θυμό της. Η θρασύτητα αυτού του αγγουριού ξεπερνούσε κάθε όριο!
-Ο Μπαρμπαστάθης δε θα μπορούσε να γνωρίζει για τη φέτα! Δε θα μπορούσε να γνωρίζει! Εξανέστη η ντομάτα.
-Σωστά, δε θα μπορούσε να γνωρίζει γιατί βρίσκεται από αντιπροχθές στην κατσαρόλα, μαζί με το ρύζι! Είπε το αγγούρι, σκουπίζοντας ένα μειδίαμα ικανοποίησης από το πρόσωπο του… Εσύ όμως είναι φανερό ότι γνωρίζεις, αφού παραδέχεσαι εμμέσως ότι όντως υπάρχει κάτι για το οποίο ο Μπαρμπαστάθης δε θα μπορούσε παρά να έχει μαύρα μεσάνυχτα!
Η ντομάτα κόμπιασε. Ήταν φανερή η αμηχανία της. Είχε προδοθεί από τη συναισθηματική της έξαψη..
- Τι έπαθες, γιατί δε μιλάς; Είπε το αγγούρι.
-Ώστε, δεν υπήρξε αυτή η συνέντευξη…
Ένα σαρδόνιο χαμόγελο γλίστρησε από τα χείλη του αγγουριού.
-Και αν υποθέσουμε ότι γνωρίζω κάτι, γιατί θα πρέπει να σου δώσω αναφορά;
-Γιατί και οι δύο ξέρουμε σε ποιο ράφι είναι η φέτα!
-Σκάσε!
-Γιατί αναστατώνεσαι; Κουβεντούλα κάνουμε… εσύ θα μου πεις τι τρέχει πραγματικά με τη φέτα κι εγώ θα φροντίσω να μη διαρρεύσει τίποτα… ξέρεις εσύ!
Η ντομάτα πλησίασε το γυάλινο μπολ στο οποίο στεκόταν το αγγούρι, έγειρε το στρουμπουλό κεφάλι της προς το μέρος του, τέντωσε το κοτσάνι της και είπε:
-Ήξερα ότι είσαι ξεδιάντροπο από την πρώτη μέρα που ήρθες. Ποτέ μην εμπιστεύεσαι βιολογικό αγγούρι , μου είχε πει η μαμά μου, είναι όλα κακομαθημένα, αλλά αυτή η συμπεριφορά είναι, είναι… άνω ποταμών! Δε θα υποκύψω στον εκβιασμό σου, ελεεινό αγγούρι!
-Ένα πουλάκι μου είπε ότι κανόνισες να κλεφτείς με τη φέτα και μάλιστα, θα χαθείτε λέει σε πολυσύχναστο μέρος ώστε να μη μπορούν να σας εντοπίσουν μέσα στο πλήθος! Και δε θα μπορούσα να σκεφτώ ιδανικότερο μέρος… υψώνει τη φωνή του… από τη βραδινή χωριάτικη σαλάτα!
-Και ποιο πουλάκι στα είπε αυτά; Η γαλοπούλα που ήρθε προχθές; Μα τι ρωτάω, βιολογική δεν είναι και αυτή;!
-Δεν έχει σημασία ποιος μου το είπε… σημασία έχει ότι ξέρω, κι έχω μεγάλο στόμα! Το κρητικό παξιμάδι περιμένει πως και πως να μετακομίσετε με το γαλλικό τυρί κοντά του! Πως νομίζεις ότι θα αντιδράσει αν φτάσει στ’ αφτιά του ότι σχεδιάζεις να το σκάσεις με τη φέτα;
-Σε παρακαλώ, μην πεις τίποτα! Με τη φέτα…
-Ναι…
-Με τη φέτα ερωτευτήκαμε από την πρώτη στιγμή που ανταλλάξαμε ματιές… Δεν το επιδιώξαμε να συμβεί. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας.
-Και η μούχλα;
-Δεν υπάρχει μούχλα…
-Δεν υπάρχει μούχλα; Έλα τώρα, αφού τα αβγά από το απέναντι μπαλκόνι την είδαν…
-Είδαν τη μούχλα, είδαν το περιτύλιγμα, αλλά…
-Αλλά, αλλά;;
-Αλλά, δεν ήταν η φέτα!
-Δεν ήταν η φέτα; Ρώτησε το αγγούρι γεμάτο έκπληξη.
-Όχι, δεν ήταν η φέτα..
-Τότε, τότε;;
-Πρέπει να μου ορκιστείς ότι δε θα μιλήσεις στο παξιμάδι!
-Στ΄ ορκίζομαι, στ’ ορκίζομαι!
-Έπεισα το ροκφόρ να μου δώσει το περιτύλιγμα του. Το άλλαξα με αυτό της φέτας…
-Εκμεταλλεύτηκες το Γαλλικό τυρί ενώ..
-Χρειαζόμασταν το ακριβό περιτύλιγμα ώστε να μπορούμε να κινηθούμε άνετα μέχρι να εξαφανιστούμε…
-Δηλαδή τα αβγά είδαν το ροκφόρ και όχι τη φέτα! Σατανικό!
-Όλα έγιναν βράδυ ώστε να μην καταλάβει κανείς τίποτα
-Και το ροκφόρ δεν υποπτεύθηκε τίποτα; Τι εξήγηση του έδωσες για το περιτύλιγμα;
-Το ροκφόρ είναι απασχολημένο με τις ετοιμασίες για τη μετακόμιση… Δεν έδωσε πολύ σημασία.
-Πανούργα! Δε μπορώ να το πιστέψω!
Η ντομάτα άφησε να της διαφύγει ένα ενοχικό βλέμμα, ενώ είχε γίνει κατακόκκινη από ντροπή.
-Πίσω από την πλάτη του ροκφόρ, του παξιμαδιού, όλων!
-Σταμάτα… Μίλα πιο σιγά!
-Παραμύθιαζες τόσο καιρό το ροκφόρ, το εκμεταλλεύτηκες με τον πιο δόλιο τρόπο, και θες να το σκάσεις με τη φέτα, με το ίδιο του το περιτύλιγμα!
-Σκάσε, σου λέω. Μίλα πιο σιγά! Δεν το ξέρεις το ροκφόρ, ούτε το παξιμάδι, γι αυτό πάψε να με επικρίνεις…
-Η φέτα τα ξέρει όλα αυτά; Ξέρει με τι χαρακτήρα έχει μπλέξει; Ρώτησε το αγγουράκι, με την κουτσομπολίστικη λαιμαργία του να ξεχειλίζει από κάθε σπιθαμή της καταπράσινης φλούδας του.
-Τη φέτα την αγαπώ, δε θα μπορούσα να της το κάνω αυτό… Δεν πρέπει να μάθει. Με το ροκφόρ είχε πολύ στενή φιλία… Αρκετές είναι οι τύψεις που ήδη νιώθει.
Το αγγούρι άρχισε να επιχαίρει για τον εξευτελισμό της ντομάτας, ενώ ο κομπασμός του για τις μαιευτικές του ικανότητες ήταν περισσότερο από εμφανής…
-Μου υποσχέθηκες… Μου ορκίστηκες!
Το αγγούρι στράφηκε προς το παξιμάδι που έπαιρνε τον μεσημεριανό του ύπνο στον απέναντι πάγκο…
-Τι πας να κάνεις, σταμάτα, σταμάτα… Μου ορκίστηκες.
Το αγγούρι άρχισε να γελάει. Γελούσε τόσο δυνατά που ξύπνησε το παξιμάδι και όλο του το σόι στο διπλανό σακουλάκι.
-Θεέ μου, όλα τέλειωσαν, θα με ξεμπροστιάσει… σκέφτηκε η ντομάτα…
Μια τεράστια σκιά απλώθηκε πάνω από το γυάλινο μπολ…
-Τι γράφεις εκεί πάλι;
-Τίποτα..
-Πάλι αυτές οι χαζομάρες με τις ντομάτες και τα αγγούρια; Πότε θα βάλεις μυαλό επιτέλους; Έχουμε τόσες ετοιμασίες! Δε μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου!
-Μα…
-Μαμάκια! Καλά τα έλεγε η μάνα μου… Ένας ανώριμος μπατίρης θα είσαι μια ζωή! Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι τι σου βρήκα!
Ο Λυσίμαχος φύρανε κάτω από τις αυστηρές επιπλήξεις της γυναίκας του, άρπαξε το χαρτί στο οποίο έγραφε με αφοσίωση την ιστορία της ντομάτας, και το τσαλάκωσε μέχρι που αυτό εξαφανίστηκε μέσα στην ιδρωμένη παλάμη του…
-Εγώ πάω στη δουλεία και το βράδυ θα περάσω από την Έλενα… Κοίτα να συνεχίσεις εσύ τις ίδιες ανοησίες και να μην ασχοληθείς πάλι με αυτά που πρέπει.
-Μα…
-Απορώ πως σε εμπιστεύτηκα να διαχειριστείς τόσα χρήματα. Απορώ!
Η εξώπορτα έκλεισε κάτω από έναν εκκωφαντικό ήχο που φανέρωνε θυμό..
Ο Λυσίμαχος , άρπαξε την τελευταία ντομάτα που ξεκουραζόταν γαλήνια πάνω στο καρό τραπεζομάντιλο του πορτοκαλί τραπεζιού, έκοψε ένα χορταστικό κομμάτι φέτα Καλαβρύτων, και τα πάντρεψε σε έναν φτωχικό γάμο που πραγματοποιήθηκε σε πολύ στενό κύκλο, με λίγους φίλους να δίνουν το παρόν. Αλάτι, ρίγανη και λίγο ελαιόλαδο από την περιοχή της Μονεμβασίας. Το μυστήριο έλαβε χώρα ανάμεσα σε δύο παχιές φέτες από κριτσανιστή κόρα χωριάτικου ψωμιού, πασπαλισμένες με περίσσιο σουσάμι. Πέταξε τα κρητικά παξιμάδια που είχε στείλει η πεθερά του από την Κρήτη μαζί με το τσαλακωμένο χαρτί, που είχε ξαπλωμένη πάνω του τη μισοτελειωμένη ιστορία της ντομάτας, στον κάδο των απορριμμάτων. Έπειτα, γράπωσε το τελευταίο αγγούρι που είχε αγοράσει η γυναίκα του από το Μανάβη, το έκοψε στα δύο και το κάρφωσε στα κάγκελα του κλουβιού που φιλοξενούσε τον Ισοκράτη, ένα χαρούμενο, κατακίτρινο, καναρίνι, που κελάηδησε με ενθουσιασμό, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του. Κατόπιν, αφού ειδοποίησε τηλεφωνικά την Έλενα ότι είχε έρθει η ώρα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, άνοιξε ένα σακίδιο που φυλούσε από τα παιδικά του χρόνια, έριξε άτακτα δυό τρία στυλό και μερικά φύλλα χαρτί, άρπαξε την επιταγή που του είχε αφήσει η γυναίκα του πάνω στο κομοδίνο και έγραψε ένα λακωνικό αποχαιρετιστήριο σημείωμα … «είσαι το ροκφόρ».

ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...