Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

  • 0
Τις τελευταίες μέρες νιώθω μεγάλη κούραση, πνευματική κούραση, που πιθανότατα προέρχεται από την απογοήτευση που με έχει κυριεύσει. Δεν θυμάμαι αν υπήρξε ποτέ ιστορικό προηγούμενο της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα, με όλα, μα όλα, τα παραδοσιακά, μαζικά μέσα ενημέρωσης, να είναι, τόσο απροκάλυπτα, υπέρμαχα της κυβερνητικής πολιτικής. Η απογοήτευση μου μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν διαπιστώνω ότι ιστολόγια, που υποτίθεται εκπροσωπούν αδύναμες, αδικημένες κοινωνικά, ομάδες, ομάδες που χρόνια βιώνουν στο πετσί τους τις συνέπειες της αναξιοκρατίας, της ανισονομίας και του νεποτισμού, ομάδες που ουρλιάζουν βουβά, χρόνια ολόκληρα, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μην αλλοτριωθούν από το βόρβορο περιβάλλον στο οποίο, αναγκαστικά, διαβιούν, στηρίζουν με τόσο απροσχημάτιστο τρόπο, μια κυβέρνηση, απωλέσασα, προ πολλού, κάθε λαϊκή και ηθική νομιμοποίηση παραμονής στην εξουσία. Και, θα συμφωνήσω ότι υπάρχουν όντως και θεσμικές αλλαγές που κινούνται, αν όχι προς τη θετική κατεύθυνση, καθώς αυτό μόνο εκ του αποτελέσματος μπορεί να κριθεί, αλλά προς μια "δημοκρατικότερη" ή "ηθικότερη" κατεύθυνση. Αυτό όμως, από μόνο του, μπορεί να εξασφαλίσει το άλλοθι για τις υπόλοιπες αλλαγές, που στο όνομα της "διάσωσης" της χώρας, καταλύουν το κοινωνικό κράτος, αλλά και το ίδιο το σύνταγμα; Δεν θα ήταν ηθικότερο, εντιμότερο, να οδηγηθούμε, αφού ενημερωθούμε πλήρως και με σαφήνεια για την πραγματική εικόνα της κατάστασης, καθώς και όλες τις πιθανές εναλλακτικές λύσεις - γιατί υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις - στην υπέρτατη διαδικασία άμεσης δημοκρατίας, το δημοψήφισμα; Οι Ισλανδοί είναι περισσότερο δημοκρατικοί από εμάς; (μην απαντήσεις)

Το πράγμα είναι απλό, καθώς ως γνωστόν, στη δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Τίθενται επι τάπητος όλες οι πιθανές λύσεις. Ακολουθεί περίοδος ενδελεχούς πληροφόρησης του εκλογικού σώματος, και κατόπιν το δημοψήφισμα, με ναι ή όχι, σε κάθε μια από τις προτάσεις. Αν επικρατούσε η λύση του μνημονίου και ό, τι αυτό συνεπάγεται, τότε, τουλάχιστον ηθικά, η κυβέρνηση θα είχε την απαραίτητη νομιμοποίηση και το λαϊκό έρεισμα, που κατά τη γνώμη μου, είναι μείζονος σημασίας, να συνεχίσει το έργο της. Αν όχι, είτε θα ακολουθούσε την οδό της επικρατούσας πρότασης στο δημοψήφισμα, είτε θα παραιτείτο, θα διέλυε τη βουλή και θα οδηγούσε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Ούτως ή άλλως, θα αναγκαστεί από τις περιστάσεις να το πράξει. Ίσως πολύ συντομότερα από όσο και η ίδια έχει εκτιμήσει, καθώς το χρέος είναι μη διαχειρίσιμο και η εξαθλίωση του κόσμου που η εφαρμογή του μνημονίου, θα επιφέρει, θα δημιουργήσει καταστάσεις πρωτόγνωρες για τη χώρα μας, και όπως λέει και ο Jorge Altamira, ιδρυτής του εργατικού κόμματος της Αργεντινής «Σχηµατικά, θα µπορούσαµε να πούµε ότι η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγµή εκεί που βρισκόταν η Αργεντινή έξι µήνες πριν από τη µεγάλη κρίση που ξέσπασε από τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης Ντε Λα Ρούα (είχε εκλεγεί, γιατί υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε µια διαφορετική πολιτική από του Μένεµ, όπως και ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη ως αντίπαλον δέος των πολιτικών του κ. Καραµανλή) και οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης και στη µη αποπληρωµή του χρέους. Υπάρχουν αρκετές αναλογίες, αλλά η βασική είναι ότι επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας για να σώσουν τις ισοτιµίες της σχέσης 1:1 µεταξύ πέσο και δολαρίου όσον αφορά εµάς και την αποτροπή της υποτίµησης του ευρώ όσον αφορά εσάς»

ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...